صنعت پروفیل فولادی کشور، قدمتی بیش از ۵۰ سال دارد و طی سال‌های فعالیت خود همواره توانسته است نیازهای اساسی مصرف‌کنندگان را تامین کند. این صنعت با ظرفیت بیش از ۱۸ میلیون تنی در مقابل ظرفیت ۱۰ میلیون تنی ورق فولادی به عنوان ماده اولیه، همواره از کمبود مواد اولیه رنج برده و حتی بزرگان صنعت پروفیل در بهترین دوران و رونق اقتصادی نتوانسته‌اند بیش از ۵۰ درصد از ظرفیت‌های خود را فعال کنند. از این رو، عمده تولیدکنندگان کوچک این حوزه تعطیل شده‌اند و یا به حالت نیمه‌تعطیل درآمده‌اند و به صورت سفارشی فعالیت می‌کنند.

یکی از مهم‌ترین علل افزایش ظرفیت تولید پروفیل فولادی در کشور، کم بودن نسبی هزینه سرمایه‌گذاری در این حوزه در مقابل سایر بخش‌های زنجیره صنعت فولاد ازجمله معدن و محصولات میانی بوده است. با وجود تلاش زیاد تامین‌کنندگان ورق فولادی در راستای افزایش ظرفیت و تولید ورق فولادی، به دلیل حجم بالای سرمایه‌گذاری مورد نیاز و زمان بر بودن احداث واحدهای نورد ورق، سرعت افزایش ظرفیت تولید ورق در مقایسه با افزایش ظرفیت مصرف‌کنندگان ورق پایین‌تر بوده است.

در زمان‌هایی به بهانه رشد اشتغال در صنعت و ایجاد ارزش افزوده در محصولات میانی، مجوزهای فراوانی برای احداث کارخانه‌های پروفیل فولادی بدون ظرفیت‌سنجی واقعی برای نیاز کشور و نیز اطمینان از تامین مواد اولیه صادر شد. صدور مجوزهای بی‌رویه در نهایت احداث بیش از ۱۶۰ کارخانه لوله و پروفیل فولادی با ظرفیت بیش از ۱۸ میلیون تن را در پی داشت. متاسفانه هیچ یک از تولیدکنندگان این حوزه قادر به تولید محصول با ظرفیت کامل نیستند و کمبود ماده اولیه یعنی ورق فولادی موجب عدم شکوفایی پتانسیل‌های این صنعت شده است.

در سمت دیگر، صنایع مصرف‌کننده پروفیل فولادی وجود دارند که به شدت در رکود به سر می‌برند و در مدت اخیر نتوانسته‌اند تقاضای چندانی برای محصولات معمول پروفیل فولادی داشته باشند. به طوری که طی سال‌های گذشته همواره شاهد کاهش مصرف پروفیل فولادی در حوزه مصرف‌ یعنی صنایع ساختمان‌، خودرو، لوازم خانگی و… بوده‌ایم. ضمن اینکه صنایع مصرف‌کننده هرگز نتوانسته‌اند خود را با تکنولوژی‌های روز دنیا که به مسائلی همچون سبک‌سازی محصول برای کاهش قیمت تمام شده، کاهش مصرف انرژی، استفاده از مواد اولیه خاص و با کیفیت برای تولید محصولات با کیفیت توجه دارد، تطبیق دهند.

به طور مثال، در صنعت ساختمان استفاده از پروفیل‌های فولادی برای سبک‌سازی ساختمان، مقاوم‌سازی آن در مقابل زلزله با استفاده از صفحات میراگر فولادی، به‌کارگیری ورق‌های پوشش‌دار برای مقاومت به هوازدگی و خوردگی برای ماندگاری ساختمان و نیز زیباسازی نمای ساختمان به شدت مورد توجه انبوه‌سازان و مسکن‌سازان روز دنیا است ولی در داخل کشور به صورت معدود، موارد یاد شده در برخی از ساختمان‌های نوین به کار رفته‌اند اما هرگز در مقیاس وسیع مورد توجه نیستند. ضمن اینکه صنایع دیگر مصرف‌کننده پروفیل فولادی، همچون خودروسازی طی سال‌های اخیر با افت تولید مواجه شده‌اند. عدم تقاضای موثر برای محصولات نوین و خاص موجب شده تا صنعت پروفیل به عنوان تامین‌کننده این صنایع نتواند خود را با تکنولوژی‌های روز دنیا همراه سازد.

تحریم‌ها، کمبود تولید ورق و عدم واردات مواد اولیه در یکی دو سال اخیر باعث شده است تا ظرفیت فعال صنعت پروفیل فولادی از ۴۰ تا ۵۰درصد به ۲۰ تا ۳۰ درصد تنزل یابد و بسیاری از تولیدکنندگان برای تامین مواد اولیه مورد نیاز خود دچار مشکل مالی شوند و سرنوشتی جز تعطیلی کارخانه نداشته باشند. آن دسته از تولیدکنندگانی هم که باقی مانده‌اند، عموما ظرفیت‌های بالایی داشته و تنها سرگرم تامین مواد اولیه شده‌اند تا بتوانند از پس مخارج عادی و روزانه خود برآیند.

به همین دلیل یکی از پرمحصول‌ترین و متنوع‌ترین صنایع دنیا یعنی پروفیل‌سازی، از به‌روزرسانی تکنولوژی و تولید محصولات خاص تقریبا غافل شده و در روزمرگی غرق شده است. هرچند شرکت‌های بسیار معدودی که تعداد آن‌ها به انگشتان یک دست هم نمی‌رسد، توانسته‌اند به‌روزترین تجهیزات و ماشین‌آلات تولید پروفیل فولادی را حتی در شرایط تحریمی با دشواری‌های بسیار، تهیه و نصب کنند اما این تولیدکنندگان با تقاضای ضعیفی از سوی صنایع مصرف‌کننده مواجه هستند و چاره‌ای جز ساخت پروفیل‌های غیر خاص و رایج ندارند.

بنابراین برای شکوفایی این صنعت، چاره‌ای جز گشایش مسیر صادرات وجود ندارد. اتفاقی که در گذشته رخ داده بود اما تشدید تحریم‌ها در دوسال اخیر و تغییر مداوم قوانین و مقررات گمرکی موجب شده تولیدکنندگان این حوزه به تدریج بازارهای صادراتی که به سختی به دست آمده بود را از دست بدهند اما هنوز دیر نیست و می‌توان با تکنولوژی‌های وارد شده، محصولات خاص این صنعت را به کشورهای همسایه که عموما نیاز به توسعه زیرساخت دارند، صادر کرد. صادراتی که می‌تواند علاوه بر کسب منفعت برای صنعت پروفیل فولادی با ۱۸میلیون‌تن ظرفیت، یکی از منابع درآمد ارزی برای اقتصاد کشور باشد.