کوره‌ها،  هستند و آنچه که همیشه برای ساخت هر نوع کوره‌ای مورد نیاز بوده، محصولات نسوز است. با توجه به اینکه بیشترین سهم مصرفی محصولات نسوز، به صنایع فولاد اختصاص یافته، ارتباط نزدیک این دو صنعت در توسعه و پیشرفت، قابل توجه است. در حال حاضر، میزان تولید و مصرف نسوز در کشور در حدود ۳۵۰ هزار تن در سال است که بین ۶۰ تا ۸۰ درصد آن، در صنایع فولاد مصرف می‌شود؛ بازار نسوز کشور، در سال‌های آتی تا حدود دو برابر میزان فعلی می‌تواند افزایش یابد که نوید دهنده شرایط خوب رونق و توسعه برای صنعت نسوز کشور است؛ به شرطی که عوامل دیگر سد راه این توسعه نشوند.

در سند چشم‌انداز ایران ۱۴۰۴ به صنعت فولادسازی توجه ویژه‌ای شده است. در سال‌های اخیر، صنعت فولاد رشد چشم‌گیری داشته و بر اساس سند ایران ۱۴۰۴، تولید ۵۵ میلیون تن فولاد در سال، هدف‌گذاری شده است. گرچه در نگاه واقع‌بینانه‌تر رسیدن به این میزان تولید غیرممکن است اما رسیدن به تولید حدود ۳۵ میلیون تن فولاد در سال ۱۴۰۴ بسیار محتمل است.

حال با توجه به پیشرفت روزافزون صنایع فولاد، صنعت نسوز، نیز باید با به کارگیری تمام ظرفیت خود، برای توسعه تمام بخش‌هایش تلاش کند. چراکه اگر صنعت نسوز از این قافله باز بماند، صنایع فولاد برای تامین نسوز خود به خارج از کشور وابسته خواهند شد.

صنایع فلزات غیرآهنی، سیمان، نفت، گاز، پتروشیمی و صنایع غذایی نیز از مشتریان محصولات نسوز هستند. اکنون، کشور در تولید ۹۵ درصد محصولات نسوز، خودکفا شده است و ۵ درصد باقی مانده مربوط به نسوزهایی است که به خاطر کمبود مواد اولیه یا نبود دانش فنی، در کشور تولید نمی‌شود و یا به دلیل مصرف داخلی کم، تولید این محصولات برای صنایع نسوز کشور به‌صرفه نبوده و از کشورهای دیگر وارد می‌شود.

محصولات نسوز، بر اساس سفارش صنایع مصرف‌کننده طراحی و ساخته می‌شود؛ علاوه بر این، هر کارخانه تولیدکننده نسوز، فرمولاسیون و نقشه تولید منحصر به فرد خود را دارد. در نتیجه، در صنعت نسوز، با تنوع زیاد محصولات رو به رو هستیم که نیازمند مواد اولیه مختلفی است و به همین دلیل، مواد اولیه مورد نیاز ساخت نسوز نیز بسیار متنوع بوده و بر اساس کاربرد مورد نظر، انتخاب می‌شود.

برخی از این مواد اولیه مانند بوکسیت و آلومینا با خلوص بالا از کشورهای دیگر وارد می‌شوند و بعضی از مواد، مانند دولومیت و کرومیت، به وفور در کشور یافت می‌شود. علی‌رغم خودکفایی در تولید محصولات نسوز، برای تامین مواد اولیه آن همچنان وابسته هستیم. همزمان با بروز مشکلات ناشی از وضع تحریم‌ها، وضع مقررات واردات و نواسانات قیمت ارز سبب شده است انتقال ارز و کالا با مشکل مواجه باشد. به همین دلیل، صنعت نسوز برای تامین مواد اولیه و همچنین صادرات محصولات خود، با معضلات جدی رو به رو شده است.

برخی از کارشناسان معتقدند، با توجه به اینکه ذخایر مهم دولومیت و کرومیت جهان در ایران وجود دارد، در راستای فرآوری این مواد و تولید نسوزهایی مبتنی بر این نوع مواد، می‌توان سرمایه‌گذاری کرده و نتایج خوبی به دست آورد؛ این امر، نهایتا می‌تواند به توسعه صنعت نسوز و همچنین گسترش تولید مواد اولیه آن در کشور منجر شده و وابستگی به مواد اولیه خارجی را تا حدود زیادی کاهش دهد.

بسیاری از صنایع پیشرو در تولید فرآورده‌های نسوز، با کمک مرکز تحقیقات و توسعه خود توانسته‌اند جایگزین‌های مناسبی برای مواد اولیه خود پیدا کرده و به محصولات نسوز تازه‌ای بر مبنای مواد اولیه داخلی دست پیدا کنند که از لحاظ کیفیت با نمونه‌های مشابه خارجی آن برابر باشد اما مسئله‌ای که وجود دارد این است که با توجه به نقش اساسی نسوزها در خط تولید، آیا صنایع بزرگ فولادسازی و سیمان حاضرند به محصولات تازه داخلی اطمینان کنند یا خیر؟

طبیعا اگر چنین اطمینان و همکاری مشترکی شکل بگیرد، صنعت نسوز کشور می تواند طی چند سال آتی، در خصوص تولیدات با کیفیت مبتنی بر منابع داخلی صاحب دانش و تجربه شود و علاوه بر تامین نیاز داخلی، به توسعه بازارهای خارجی خود نیز بپردازد. این امر در نهایت باعث افزایش درآمد و خلق ثروت برای کشور خواهد شد.