ظرفیت تولید داخلی روی، حدود ۱۵۰ هزار تن در سال برآورد شده و در مقاطعی همین مقدار نیز محقق شده است اما اخبار و روایت‌‎ها در سال جاری، حاکی از افت شدید تولید به علت کاهش فعالیت بسیاری از واحدها و حتی تعطیلی تعداد قابل توجهی از آن‌ها است. بر اساس آمار،  تولید روی طی سالیان اخیر در جهان، بیش از ۱۳ میلیون تن برآورد شده است و با توجه به این عدد، اگر واحدهای تولیدی داخلی همگی با حداکثر ظرفیت کار کنند ، کمی بیش از یک درصد تولید جهان را به خود اختصاص خواهند داد.

در حال حاضر معادن بزرگ و معتبر سرب و روی کشور از جمله انگوران و مهدی‌آباد، در اختیار دستگاه‌های دولتی قرار دارد و بر همین اساس تولیدات آن‌ها یا متوقف شده است و یا با شرایط نامناسب در اختیار واحدهای تولیدی قرار می‌گیرند. از سوی دیگر، معادن کوچک‌مقیاس نیز به لحاظ عیار، ذخیره و تولید جوابگوی نیاز واحدهای تولیدکننده روی نیستند. بنابراین اگر یک واحد تولیدی چشم امید به خاک عرضه شده در بورس داشته باشد و بخواهد نیاز خود را از این طریق تامین کند، بدون شک پس از گذشت چند ماه باید اعلام ورشکستگی کند. قیمت‌گذاری‌ها در بورس چنان انجام می‌شود که گویا تولیدکننده به جز خاک، هیچ هزینه دیگری برای تولید فلز ندارد. تولیدکننده‌ای که مزیتی نسبی ازجمله در اختیار داشتن معدن و واحدهای فرآوری نداشته باشد، بی‌شک نمی‌تواند با استفاده از خاک عرضه شده در بورس فعالیت کند.

در حال حاضر میزان ذخایر اکسیدی انگوران رو به پایان است و با اتمام ذخیره‌های سطحی این معدن، باید به لایه‌های داخلی روی آورد که به وضوح بافت سولفیدی دارند . این نه یک معضل است و نه یک فاجعه؛ چراکه معادن سولفوره در تمام دنیا استخراج می‌شوند و به گوگرد آن‌ها نه به چشم یک عامل مزاحم بلکه به دید یک ماده ارزشمند و مفید نگاه می‌شود. عنصری که می‌توان از آن اسید سولفوریک مورد نیاز واحدهای تولیدی را نیز تامین کرد اما در ایران، واحدهای فرآوری که بتوانند این خاک را تشویه و تبدیل به اکسیدی کنند ، احداث نشده‌‎اند ( به جز یک مورد ) و بر همین اساس تولیدکنندگان فعلی امکان استفاده از خاک‌های سولفیدی را ندارند. تنها چاره موجود نیز راه اندازی هرچه سریع‌تر کارخانه‌های تشویه با ظرفیت مناسب بوده و دانش فنی نیز به طور کامل در دسترس و آماده ارائه است.

در حالی که بازارهای جهانی با نوسان قیمت فلزات به ویژه غیر آهنی‌‎ها مواجه شده‌اند، نوسانات قیمت کامودیتی‌ها در تمام کشورها بازار را تحت تاثیر قرار می‌دهد و هر فردی که وارد این حرفه می‌شود، به خوبی می‌داند که افت و خیزها واقعیتی جدانشدنی از این فعالیت اقتصادی است اما در کشور مشکل بزرگ‌تری داریم که که برای تولیدکننده، به مراتب تهدیدکننده‌تر از قیمت روزانه در بورس فلزات لندن است. تهدیدی به نام نوسانات نرخ ارز و چند نرخی بودن آن که نه از قواعد و پیش‌بینی‌های بازارهای بورس تبعیت می‌کند و نه می‌توان در بحران‌هایی که ایجاد می‌کند، توان رقابت با تولیدکنندگان جهانی را داشت که در عمل با چنین معضلی مواجه نیستند. در چنین شرایطی، بودجه‌بندی و برنامه‌ریزی حتی برای چند ماه بعد هم ناممکن است؛ چراکه نرخ ارز حتی برای یک هفته هم قابل پیش‌بینی نیست.

بنابراین می‌توان گفت در تمام برهه‌های زمانی اعم از کوتاه تا بلندمدت، اگر توجه کافی به این صنعت که شروع و ادامه آن تقریبا به طور کامل در دست بخش خصوصی بوده و هیچ‌گاه هیچ حمایتی از دستگاه‌های دولتی دریافت نکرده است بشود، حداقل در این حد که معادن به بخش خصوصی واگذار شود و موانع بزرگ در سر راه تولیدکننده قرار نگیرد، بی‌شک رغبت به سرمایه‌گذاری و توسعه در بین تولیدکنندگان افزایش خواهد یافت و می‌توان به این صنعت به عنوان یک صنعت کاملا داخلی و ارزآور نگریست اما اگر شرایط تغییر نکند و معادن همچنان در تصدی دولت باشد و محصول آن‌ها با دشواری‌های موجود به دست واحدهای تولیدی برسد و همچنین مقررات و مصوبات دست و پاگیر و زمان‌بر نیز همچنان پا برجا باشد ، انگیزه و توان چندانی برای حتی حفظ وضع موجود در تولیدکننده باقی نخواهد ماند؛ چه رسد به رشد و توسعه.