به گزارش پایگاه خبری و تحلیلی «فلزاتآنلاین» و به نقل از روزنامه «BusinessLine»، پیشنهاد ایجاد واحد تولید مس سبز در ایالت تامیل نادو هند فرصتی است تا ضمن تامین مس با استانداردهای زیستمحیطی، هزینههای لجستیکی هند کاهش یابد، زنجیره تامین این کشور پایدار شده و خوشههای صنعتی آن تقویت شوند. این پروژه میتواند الگویی برای همسویی توسعه صنعتی با پایداری زیستمحیطی هند ایجاد کند و نشان دهد که رشد صنعتی و حفاظت از محیط زیست، لزوما در تضاد با یکدیگر نیستند؛ البته اجرای این طرح نیازمند ارزیابی علمی، شفافیت و نظارت نهادی دقیق است تا هند مسیر دستیابی به صنعتی پاک، رقابتپذیر و مقاوم را هموار کند.
هند با وجود رشد سریع صنایع وابسته به مس، همچنان به واردات این فلز راهبردی متکی است و به نظر میرسد از همین جهت با ریسکهای چالشی ازجمله نوسان قیمتی و تنشهای ژئوپلیتیکی مواجه است. نادیده گرفتن بحث تولید مس بدون بررسی همهجانبه، به معنای چشمپوشی از یک چالش عمیقتر برای هند است؛ چالشی که به چگونگی تامین منابع حیاتی در مسیر ساخت آیندهای صنعتی، پاک و رقابتپذیر گره خورده است.
جاهطلبی هند برای پیشتازی در حوزه خودروهای الکتریکی، انرژیهای تجدیدپذیر و زیرساختهای دیجیتال، بر یک تناقض بنیادین استوار شده است. از یک سو، این کشور با سرعت در حال گسترش صنایعی است که به شدت به مس وابستهاند و از سوی دیگر، ساختار تامین این فلز راهبردی در هند همچنان به واردات متکی است.
همزمان با شتابگیری تقاضای جهانی مس تحت تاثیر گذار به سمت انرژیهای تجدیدپذیر و فرایند دیجیتالی شدن اقتصاد جهانی، پرسش اصلی سیاستگذاران دیگر این نیست که آیا هند باید به تولید مس به صورت گسترده ورود کند یا خیر بلکه پرسش اینجاست که این تولید چگونه و با چه ملاحظاتی باید انجام شود.
در همین راستا، میتوان به دستور اخیر دادگاه عالی «Madras» در خصوص پیشنهاد احداث یک واحد تولید مس سبز در ایالت تامیل نادو هند اشاره کرد. این دادگاه از شرکت «Vedanta» درخواست کرده است فرایند رسمی ارائه درخواست برای راهاندازی چنین تاسیساتی را آغاز کند؛ اقدامی که بحث را از دوگانههای احساسی و ایدئولوژیک خارج میکند و به سمت بررسی نهادی و مبتنی بر قواعد سوق میدهد. این تصمیم، بستر لازم را برای گفتوگویی جدیتر درباره چگونگی ایجاد توازن میان رشد صنعتی و مسئولیتپذیری زیستمحیطی در جهانی با محدودیت منابع فراهم کرده است.
وابستگی بیش از حد هند به واردات مس
انتظار میرود مس به تدریج به یکی از مهمترین پیشرانهای اقتصادی عصر جدید تبدیل شود. به عنوان مثال در تولید یک خودروی الکتریکی، تقریبا چهار برابر یک خودروی بنزینی مس مصرف میشود و زیرساختهایی مانند مراکز داده، شبکههای هوشمند، نیمههادیها و سامانههای دیجیتال، همگی به ویژگیهای رسانایی و دوام این فلز متکی هستند.
پیشبینیها نشان میدهد که طی دهه پیشرو، تقاضای جهانی مس با رشدی چشمگیر مواجه خواهد شد و در صورت ایجاد نشدن ظرفیتهای جدید، بازار با کسری عرضه گسترده روبهرو میشود. برای هند، این مسئله صرفا یک نگرانی غیرملموس نیست؛ چراکه این کشور با وجود قرار گرفتن در میان بزرگترین مصرفکنندگان مس در جهان، همچنان به شدت به واردات آن وابسته است؛ وابستگیای که صنایع داخلی را در برابر نوسانات قیمتی و ریسکهای ژئوپلیتیکی آسیبپذیر میکند.
در شرایطی که مواد معدنی حیاتی به یکی از عوامل کلیدی رقابتپذیری در بازار داخلی هند تبدیل شدهاند، مس دیگر صرفا یک ماده اولیه صنعتی غیرراهبردی نیست بلکه جایگاهی استراتژیک پیدا کرده است. به همین دلیل کشورهایی که زنجیرههای تامین پایدار و ایمن مس را در اختیار دارند، در جذب سرمایه، توسعه فناوریهای پاک و ایجاد اکوسیستمهای تولیدی تابآور مزیت قابلتوجهی خواهند داشت.
مزیتهای بالقوه راهاندازی واحد تولید مس سبز تامیل نادو
ایالت تامیل نادو هماکنون در چندین حوزه آیندهمحور از مزیت پیشگامی برخوردار است. این ایالت از قطبهای اصلی تولید خودروهای الکتریکی، توسعه ظرفیت انرژیهای تجدیدپذیر و صادرات محصولات الکترونیکی در هند به شمار میرود. آنچه در این زنجیره صنعتی کمبود آن احساس میشود، دسترسی نزدیک و پایدار به ماده اولیهای کلیدی است که ستون فقرات این صنایع را تشکیل میدهد.
در همین رابطه، دسترسی به فلز مس که با استانداردهای زیستمحیطی تولید شده باشد، میتواند هزینههای لجستیکی را کاهش و ثبات زنجیره تامین را افزایش دهد و به شکلگیری خوشههای صنعتی قدرتمند در هند کمک کند.
برای سرمایهگذاران بینالمللی که بیش از گذشته بر زنجیرههای تامین پاک، قابل رصد و قابلاتکا تمرکز دارند، چنین یکپارچگیای به عاملی تعیینکننده تبدیل شده است. در این چارچوب، شکلگیری یک اکوسیستم مس سبز میتواند جذابیت تامیل نادو را به عنوان مقصدی صنعتی نه از طریق تضعیف الزامات زیستمحیطی بلکه با نهادینهسازی پایداری در طراحی صنعتی تقویت کند.
معیار جدید برای احیای صنعتی
اهمیت پیشنهاد ساخت واحد تولید مس سبز در هند، صرفا به مقیاس این پروژه محدود نمیشود بلکه در رویکرد آن نهفته است. در سطح جهانی، مس بازیافتی هماکنون نزدیک به یکسوم مصرف کل این فلز را به خود اختصاص داده و انتشار کربن آن به مراتب کمتر از تولید فلز سرخ اولیه است. انتظار میرود الگوهای ترکیبی تولید که بر بازیافت، استحصال از پسماندهای الکترونیکی و کنترلهای پیشرفته آلایندگی تاکید دارند، به تدریج مسیر آینده این صنعت را شکل دهند.
برای تامیل نادو، این روند فرصتی فراهم میکند تا نشان دهد صنایع سنگین و حفاظت از محیط زیست الزاما در تقابل با یکدیگر قرار ندارند. به بیان سادهتر، پروژهای که با دقت ارزیابی شود و تحت نظارتی سختگیرانه قرار گیرد، میتواند به الگویی تبدیل شود که در آن احیای صنعتی نه در تضاد با آن بلکه با مولفه پایداری در یک راستا قرار دارد.
بیتردید، طرح ساخت واحد تولید مس سبز هند نیازمند بررسی دقیق علمی، شفافیت عمومی و پاسخگویی نهادی است. اما رد آن بدون ارزیابی، به معنای نادیده گرفتن مسئلهای بنیادیتر برای هند خواهد بود. در نهایت اگر این مسیر با دقت، شفافیت و انضباط نهادی طی شود، تامیل نادو میتواند نمونهای ارائه دهد که در آن جاهطلبی صنعتی و پایداری زیستمحیطی یکدیگر را تقویت میکنند. با این تفاسیر تصمیم دادگاه عالی «Madras»، چارچوبی برای طرح پرسشهای کارآمد ایجاد کرده است؛ گامی که در چشمانداز کنونی صنعت اهمیت ویژهای دارد.
انتهای پیام//
