در شرایطی که ظرفیت تولید فولاد در کشور به حدود 50 میلیون تن و میزان تولید واقعی آن به حدود 30 میلیون تن رسیده است، به نظر می‌رسد با توجه به محدودیت‌های موجود در حوزه انرژی و نیز خوراک مورد نیاز کارخانه‌های فولادی، پرکردن این خلا حدود 20 میلیون تنی زمان‌بر و هزینه‌بر باشد. از این رو فولادسازان داخلی می‌توانند با تغییر دیدگاه و مسیر حاکم در زنجیره فولاد، به سمت‌وسوی تولید محصولات فولادی با ارزش افزوده بالا حرکت کنند که هم نیاز بازار داخل به این محصولات رفع شده و هم زمینه صادرات و ارزآوری به داخل کشور فراهم شود.